به روز شده: 2 ساعت و 24 دقیقه قبل
کد مطلب: 32093
زمان انتشار: پنجشنبه 23 خرداد 1392 - 18:50:04

مداخله شرم‌آور در سوریه به بهانه کمک‌های بشر دوستانه

مداخله شرم‌آور در سوریه به بهانه کمک‌های بشر دوستانه
حقوق بشر  > جهان  - کشورهای غربی به بهانه مداخله بشر دوستانه و ارائه راه‌حل مسالمت آمیز، کمک‌های نظامی و اطلاعاتی جدی به شورشیان سوری می‌کنند و از این طریق جنگ داخلی سوریه را شعله‌ورتر می‌سازند.

به گزارش تسنیم به نقل از مرکز تحلیلی گلوبال ریسرچ، آمریکا با ارائه تصویر منجی بودن خود و سرلوحه قرار دادن شعار «به ارمغان آوردن دموکراسی» می‌کوشد دیگر کشورها و مردم جهان را متقاعد کند که مداخله نظامی آن در دیگر کشورها برای کمک‌های بشر دوستانه است در حالی که تنها کشتار و خونریزی بیشتر را به ارمغان می‌آورد.

من همچنان درباره گزارش‌های رسانه های غربی پیرامون سوریه دچار آشفتگی خاطر هستم، چرا که خطوطی که میان واقعیت‌ها و افسانه‌ها تفکیک ایجاد کند، دارای ابهام است. رسانه‌ها در غرب پخش گزارش‌های روتین خود درباره «دیپلماسی بی‌طرف» دولت اوباما برای حمایت از راه حل «مسالمت‌آمیز» جهت حل درگیری سوریه را ادامه می‌دهند. هرچند که این داستان‌ها و گزارش‌های رسانه‌ای به مثابه تلاش‌های ارجمند و مقدسی برای ممانعت از وقوع فاجعه انسانی در سوریه قلمداد می‌شود و رسانه‌های آمریکایی با این راهبرد در تلاشند که اتهام همدستی آمریکا در وقوع این فاجعه را رفع کنند، اما باید اعتراف کرد که دیپلماسی آمریکا از ابتدا مبتنی بر درخواست برای تغییر رژیم سوریه بوده است و پس از آن قطر، عربستان سعودی و اسرائیل به عنوان هم پیمانان این کشور در منطقه به منظور تجهیز، آموزش و تامین حمایت‌های سیاسی برای ایجاد یک کمپین نظامی با هدف خلع سلاح مؤثر دولت سوریه از سوی مقامات کاخ سفید تشویق و حمایت شده‌اند.

دو سال بعد با ده‌ها هزار کشته و میلیون‌ها نفر آواره و بافت اجتماعی شکننده کشور که به وسیله خشونت‌های فرقه‌ای چند پاره شده است، گام بعدی در تبلیغات برای جنگ که منجر به مداخله مستقیم از سوی غرب به منظور پایان بخشیدن به کار رژیم می‌شود، همان برنامه‌ریزی برای برگزاری کنفرانس صلحی است که طبق زمانبندی در ماه ژوئن برگزار خواهد شد.

با وجود حمایت روسیه از تداوم یکپارچگی و وحدت کشور سوریه، اما رویکرد آمریکا به این کنفرانس این احساس را تقویت می‌کند که این نشست نوعی بازی با هدف آرام کردن عناصری در کنگره و مردم آمریکا است که همچنان نسبت به حمایت از یک ماجراجویی نظامی پرهزینه دیگر تردید دارند. درخواست آمریکا که همان راه‌حل مسالمت‌آمیز برای این درگیری است، مبتنی بر «دولت انتقالی» است که در آن اسد هیچ نقشی را بازی نکند و این به طور مؤثر به معنای آن است که آمریکا هیچ عزم جدی برای حل این درگیری ندارد مگر آنکه رژیم تغییر کند و حاکمیت سوریه از اسد به فرد دیگری واگذار شود. جایگاه آمریکا همچنین تصدیق می‌کند که هدف واقعی این کنفرانس توجیه مداخله مستقیم نظامی از سوی آمریکا است و این در حالی است که کنفرانس قادر نخواهد بود صلحی به ارمغان بیاورد.

در حالی که این مسأله برای بسیاری از مردم در سرتاسر جهان کاملا روشن است، مردم آمریکا در کنار آنچه که جریان‌های رادیکال ترقی‌خواه یا این/ یا آن خوانده می‌شوند، همچنان از طریق یک سری دستکارهای آشکار و خام اغفال می‌شوند؛ چیزی که من همیشه آن را مشاهده نموده‌ام. این دقیقا کارایی نرمی داشته و باعث شده که افکار عمومی دستکاری شود، و همین امر به من انگیزه داد تا پیش از این مقاله‌ای درباره سوریه بنویسم و در آن تلاش کنم تا دلایل اینکه چرا مبلغان دولت آمریکا در آشفته نمودن افکار عمومی و ایجاد اختلاف میان جنبش‌های ضد جنگ و ضد امپریالیست موفق بوده است، تبیین نمایم.

من معتقدم که بخشی از موفقیت‌های آن ها به خاطر این واقعیت بوده است که از مفهوم مداخله بشردوستانه به عنوان یکی از مهم‌ترین ابزارها به خوبی استفاده کرده‌اند. در این مقاله بحث کرده‌ام که مداخله بشر دوستانه در کنار مفهوم «مسئولیت دفاع» به عنوان مؤثرترین سلاح ایدئولوژیکی بوده است که گروه‌های حقوق بشری لیبرال از زمان فروپاشی شورشی در اختیار امپریالیسم غربی قرار داده‌اند. مداخله بشر دوستانه ثابت کرده است که از حتی از ابزار تبلیغی «جنگ علیه تروریسم» ارزشمندتر بوده است، زیرا همانگونه که وضعیت در لیبی و سوریه نشان داده است، این توجیهی اخلاقی برای مداخله امپریالیستی فراهم می‌کند و می‌تواند زمینه را برای حضور همان نیروهای «تروریستی» آماده ‌کند که آمریکا وانمود می‌کند که مخالف آن‌هاست. البته از منظر دولت آمریکا، دولت‌های دیکتاتوری و استبدادی که باید سرنگون شوند تنها آن دولت‌هایی هستند که موانعی را بر سر منافع ژئوپلیتیک واقعی آمریکا ایجاد می‌کنند و این کشور هیچ گاه خواهان براندازی دولت‌هایی که نماد فقدان آزادی و اخلاق بوده اند مانند عربستان سعودی یا اسرائیل نشده است.

همانگونه که در مقاله پیشین خود گفتم:
«مداخله بشر دوستانه پوشش مرجح ایدئولوژیکی و توجیهی داخلی در اختیار دولت آمریکا قرار می‌دهد تا به عنوان «ژاندرم» جهانی در نظام سرمایه‌داری به فعالیت خود ادامه دهد. با فراهم نمودن توجیه حقوق بشری برای این ادعا که «جامعه جهانی» برای حمایت از مردم در معرض تهدید قرار گرفته، مسئولیت اخلاقی و قانونی دارد، فعالان برجسته حقوق بشر تغییری را در گفتمان حقوق بشر بین المللی ایجاد کرده‌اند؛ به گونه‌ای که میثاق «مسئولیت دفاع»، از یک توصیه اخلاقی و قانونی مورد تشکیک به یک حس مشترک الزام‌آور تغییر یافته است. همچنین این نمی‌تواند برای هیچ یک از این نظریه‌پردازان به دلیل دورنمای محدودی که دارند، اتفاق بیافتد،‌ چرا که آنچه این‌ها تبلیغ می‌کنند نمونه به روزی است از «وظیفه انسان سفید». مداخله ناتو در بوسنی و کوزوو، تهاجم علیه عراق برای «نجات» مردم عراق از صدام حسین و بسیار نزدیک‌تر حمله ناتو به لیبی این ایده را در میان بسیاری از آمریکایی‌ها تقویت ساخته است که مداخله بشردوستانه برای حمایت از حقوق بشر از طریق یک اقدام تهاجمی، موجه و عادلانه است. در نتیجه جنگ برای سیاست گذاران آمریکایی و احتمالا برای اهداف تهاجمی آمریکا در جهان جنوب می‌تواند به محور گزینه‌های راهبردی آمریکا تبدیل شود؛ بدون آنکه سیاستمداران آمریکایی نگران واکنش منفی مردم خود نسبت به گزینه جنگ باشند - این تحول بویژه برای قدرت در حال افول آمریکا اهمیت زیادی دارد چرا که این کشور با ابزارهای نظامی تلاش می‌کند تا امپراطوری جهانی خود را تداوم بخشد.

مبلغان استراتژی جنگ آمریکا با مهارت خاص موفق شدند این تغییر در آگاهی را در میان افکار عمومی آمریکا و در میان جنبش‌های ضدجنگ و ضد امپریالیستی در غرب ـ البته اگر برخی سازمان‌های اندک را استثنا کنیم ـ جا بیاندازند. ادعای حق حمله یکجانبه به هر کشوری برای حاکمیت آن ها کشور نامناسب به نظر می‌رسد. این نه به خاطر مفصل‌بندی جدید طرفداران تفوق نژادی سفیدپوست‌ها و نه به خاطر ایدئولوژی امپریالیستی است بلکه بدان خاطر است که در دوره کنونی محدودیت‌های کمی بر اقدامات جهانی «قدرت سفیدپوست‌ها» وجود دارد. بین المللی کردن این جایگاه از سوی مردم اروپا و آمریکا و عدم احترام به سایر نژادها یا اقوام، جهان را به مکان بسیار خطرناکی برای مردم سیاه یا غیرسفید تبدیل کرده است: 50 هزار نفر کشته در لیبی، 80 هزار کشته در سوریه، 1 میلیون کشته در عراق و 30 هزار کشته در افغانستان.

عادی سازی جنگ به عنوان تعبیر معاصر از مسئولیت غرب جهت به ارمغان آوردن لیبرال دموکراسی و آزادی‌های سرمایه‌داری به گروه‌های غیرسفید پوست و این واقعیت که اغلب مردم در پروسه «نجات» از سوی غرب کشته شده‌اند و عمده آنها غیراروپایی بوده‌اند، آشکارا تأییدی بر فرضیات طرفداران برتری نژادی سفید پوست‌ها نسبت به مداخله بشردوستانه است. مردمی که توسط غرب نجات یافته‌اند، به عنوان مردمی در نظر گرفته می‌شوند که اگر حق انتخاب به آن‌ها داده شود از راه و روش زندگی غربی استقبال خواهند کرد. البته به همین خاطر است که مادلین آلبرایت  در پاسخ به کشته شدن 500 هزار کودک عراقی به دلیل تحریم‌های آمریکا صراحتاً گفت که «هر چیزی بهایی دارد».

بنابراین همانگونه که دولتمردان آمریکایی آماده برپایی جنگ در سوریه می‌شوند، برای همه ما و تمامی کسانی که معتقد به صلح و حقوق بنیادی بشر هستند، ضروری است که تلاش کرده و مردم را متقاعد کنیم تا به جای اهداف جنگ‌طلبانه تنها 1 درصد از آمریکایی‌ها، گزینه صلح را انتخاب کنند. دولت سوریه دارای پایگاه اجتماعی مهمی است که از علوی‌ها، دروزها و مسیحیان و تعداد قابل توجهی از سنی‌هایی که نگران قدرت‌یابی بنیادگرایان اسلامی هستند، تشکیل می‌شود. این واقعیتی است که از مردم آمریکا مخفی نگه داشته می‌شود. کسانی که در آمریکا دوست دارند که خونریزی در سوریه پایان پذیرد ـ که به نظر من اکثریت مردم هستند ـ باید خواستار احترام به حمایت از طرح‌های واقعی جهت صلح شوند که به حاکمیت سوریه و آرزوهای همه مردم در این کشور احترام بگذارد.

اما در حقیقت آنچه مردم سوریه و جهان می‌خواهند و بسیاری تقاضای آن را دارند، آن است که آمریکا و هم‌پیمانان غربی‌اش ـ اقلیتی که تنها 10 درصد از جهان را تشکیل می‌دهند اما وانمود می‌کنند که کل جهان هستند ـ بقیه جهان را به حال خود رها کنند و در جوامع خودشان مداخله کنند؛ جوامعی که در حال تجربه بحران‌های انسانی وخیمی هستند که نتیجه سرمایه‌داری در حال افول است.

کلید واژه: سوریه - حقوق بشر
کد مطلب: 32093
زمان انتشار: پنجشنبه 23 خرداد 1392 - 18:50:04
نظرات
هیچ نظری درباره این مطلب تا کنون به ثبت نرسیده است.
فرم ارسال نظر

نام (اختیاری)

پست الکترونیک (اختیاری)  

آدرس وب سایت یا وبلاگ

نظر شما  

لطفا حاصل عبارت را در باکس مقابل وارد نمایید:

 = 8-4

دیگر مطالب
گفتگو
قدردانی  ۱۱۴ کشور در«یو پی‌ آر» از اقدامات حقوق بشری ایران / توجه اعضا به ارتقا جایگاه زنان در ایران
رئیس فراکسیون زنان در گفتگو با ستاد حقوق بشر مطرح کرد:
قدردانی ۱۱۴ کشور در«یو پی‌ آر» از اقدامات حقوق بشری ایران / توجه اعضا به ارتقا جایگاه زنان در ایران
فریده اولاد قباد